Maryja - prefiguracje w ST i Jej obraz w NT

Miesiąc maj, poświęcony w tradycji Kościoła Katolickiego szczególnej czci NMP, skłania nas dzisiaj ku podjęciu tematyki maryjnej. Niech zatem tematem wiodącym obecnego rozważania będą niewiasty ST jako prefiguracja Maryi oraz Jej obraz w NT.

Na wstępie należy wyjaśnić termin: „prefiguracja”. Oznacza on: „zapowiedź”. Chodzi nam zatem o takie postaci kobiet ze ST, które poprzez swoją postawę duchową i moralną „zapowiadają” osobę Maryi jako Matki Mesjasza i Matki Kościoła. W terminologii biblijnej używa się często w takich kontekstach pojęcia: „typ”. Można więc powiedzieć, że chodzi nam o kobiety, które są typem Maryi.

Tzw. List do Efezjan (I)

Zakwestionowana autentyczność

W najstarszych i najlepszych rękopisach greckich Nowego Testamentu (Codex Vaticanus oraz Codex Sinaiticus), w ich tekście pierwotnym pochodzącym z IV wieku, brakuje wzmianki o Efezie w nagłówku listu oraz w samym tekście. Dopiero znacznie późniejsze kopie tych kodeksów z przełomu VI i VII wieku oraz Codex Alexandrinus z V wieku zawierają w tytule sformułowanie pros Efesiūs (czyli „do Efezjan”) oraz adres en Efesō (czyli „w Efezie”) w pozdrowieniu (1,1). Można zatem przypuszczać, iż do IV wieku włącznie ten list nie miał swoich jasno sprecyzowanych adresatów (!) i — jak niektórzy sądzą — był swoistą „matrycą” do powielania.

List do Filemona

Wprowadzenie

List do Filemona należy do tzw. listów proto-Pawłowych, co do których nie było w starożytności chrześcijańskiej i nie ma obecnie żadnych wątpliwości w kwestii ich autorstwa. Ponadto jest to pismo, które wyszło bezpośrednio spod pióra Pawła — bez żadnej pomocy skrybów i sekretarzy, jak to było w zwyczaju i praktyce epoki grecko-rzymskiej. Większość bowiem swoich listów również Paweł pisał korzystając z ich fachowych usług, o czym przekonaliśmy się choćby w przypadku Listu do Rzymian, który wśród końcowych pozdrowień zawiera też i takie wtrącenie: „Pozdrawiam was w Panu i ja, Tertios, który napisałem ten list” (Rz 16,22).

List do Kolosan (II)

Treść i tematy teologiczne Listu do Kolosan

Zasadniczą tematyką Listu do Kolosan jest chrystologia, trzeba przyznać — jaśniej sformułowana niż w innych listach Pawłowych. Apostoł podkreśla jedyne pośrednictwo Jezusa między Bogiem a stworzeniem oraz Jego rolę w pojednaniu całego stworzenia z Bogiem. Pojednanie dokonuje się przez śmierć Jezusa i jest źródłem prawdziwego pokoju dla ludzkości. Paweł przedstawia w liście swoją wizję powszechnego, uniwersalnego wymiaru zbawienia, które przynosi Mesjasz. Stąd mamy tu pojęcia Ciała, Głowy i kosmicznego triumfu Chrystusa.

List do Kolosan (I)

Wprowadzenie

Po omówieniu tzw. Listów wielkich (Listy do Koryntian, List do Rzymian oraz List do Galatów) przejdziemy teraz do zaprezentowania kolejnego zbioru w ramach Corpus Paulinum, czyli listów przypisywanych osobie św. Pawła. Są to tzw. Listy więzienne: List do Filipian (Flp), List do Kolosan (Kol), List do Filemona (Flm) oraz List do Efezjan (Ef). W nich wszystkich znajdują się pojedyncze lub wielokrotne wzmianki o uwięzieniu św. Pawła, stąd taki jest też tytuł tego zbioru.

List do Rzymian (IV)

3. Sytuacja Izraela (9,1 — 11,36)

Ostatni, trzeci i zarazem najdłuższy blok listu dotyczący kwestii zbawienia człowieka, Paweł poświęca miejscu swego Narodu w nowej rzeczywistości zbawczej. Znajdujemy tutaj aż 37 cytatów ze Starego Testamentu. Apostoł rozpoczyna swą myśl od wyliczenia sześciu „przywilejów” Izraela, którymi Bóg wyróżnił ten naród: „przybrane synostwo i chwała, i przymierza, i nadanie Prawa, i służba Boża, i obietnice”.

List do Rzymian (III)

1. Prolog (1,1-15)

   List rozpoczyna się krótkim wstępem, w którym Paweł przedstawia siebie jako apostoła Jezusa, powołanego do głoszenia Jego Ewangelii. Wyraźnie wskazuje na dwoistość natury Jezusa, który według ciała jest z rodu Dawida i z Narodu Wybranego, natomiast według Ducha — „pełnym mocy” Synem Bożym.