List do Filemona

Wprowadzenie

List do Filemona należy do tzw. listów proto-Pawłowych, co do których nie było w starożytności chrześcijańskiej i nie ma obecnie żadnych wątpliwości w kwestii ich autorstwa. Ponadto jest to pismo, które wyszło bezpośrednio spod pióra Pawła — bez żadnej pomocy skrybów i sekretarzy, jak to było w zwyczaju i praktyce epoki grecko-rzymskiej. Większość bowiem swoich listów również Paweł pisał korzystając z ich fachowych usług, o czym przekonaliśmy się choćby w przypadku Listu do Rzymian, który wśród końcowych pozdrowień zawiera też i takie wtrącenie: „Pozdrawiam was w Panu i ja, Tertios, który napisałem ten list” (Rz 16,22).

List do Kolosan (II)

Treść i tematy teologiczne Listu do Kolosan

Zasadniczą tematyką Listu do Kolosan jest chrystologia, trzeba przyznać — jaśniej sformułowana niż w innych listach Pawłowych. Apostoł podkreśla jedyne pośrednictwo Jezusa między Bogiem a stworzeniem oraz Jego rolę w pojednaniu całego stworzenia z Bogiem. Pojednanie dokonuje się przez śmierć Jezusa i jest źródłem prawdziwego pokoju dla ludzkości. Paweł przedstawia w liście swoją wizję powszechnego, uniwersalnego wymiaru zbawienia, które przynosi Mesjasz. Stąd mamy tu pojęcia Ciała, Głowy i kosmicznego triumfu Chrystusa.

List do Kolosan (I)

Wprowadzenie

Po omówieniu tzw. Listów wielkich (Listy do Koryntian, List do Rzymian oraz List do Galatów) przejdziemy teraz do zaprezentowania kolejnego zbioru w ramach Corpus Paulinum, czyli listów przypisywanych osobie św. Pawła. Są to tzw. Listy więzienne: List do Filipian (Flp), List do Kolosan (Kol), List do Filemona (Flm) oraz List do Efezjan (Ef). W nich wszystkich znajdują się pojedyncze lub wielokrotne wzmianki o uwięzieniu św. Pawła, stąd taki jest też tytuł tego zbioru.

List do Rzymian (IV)

3. Sytuacja Izraela (9,1 — 11,36)

Ostatni, trzeci i zarazem najdłuższy blok listu dotyczący kwestii zbawienia człowieka, Paweł poświęca miejscu swego Narodu w nowej rzeczywistości zbawczej. Znajdujemy tutaj aż 37 cytatów ze Starego Testamentu. Apostoł rozpoczyna swą myśl od wyliczenia sześciu „przywilejów” Izraela, którymi Bóg wyróżnił ten naród: „przybrane synostwo i chwała, i przymierza, i nadanie Prawa, i służba Boża, i obietnice”.

List do Rzymian (III)

1. Prolog (1,1-15)

   List rozpoczyna się krótkim wstępem, w którym Paweł przedstawia siebie jako apostoła Jezusa, powołanego do głoszenia Jego Ewangelii. Wyraźnie wskazuje na dwoistość natury Jezusa, który według ciała jest z rodu Dawida i z Narodu Wybranego, natomiast według Ducha — „pełnym mocy” Synem Bożym.

List do Rzymian (II)

Adresaci

Odbiorcami listu są „wszyscy, którzy mieszkają w Rzymie — umiłowani przez Boga, wybrani i święci” (1,7.15). Innymi słowy: są to członkowie wspólnoty lokalnego Kościoła. Jak widać, Paweł nie kieruje swych słów do osób jeszcze niewierzących w Chrystusa, jego pismo (podobnie zresztą jak wszystkie inne w Nowym Testamencie) nie ma charakteru „ulotki propagandowej”, ale jest pismem „do użytku wewnętrznego Kościoła”.

List do Rzymian (I)

Wprowadzenie

Kolejnym chronologicznie (po listach do Koryntian) pismem św. Pawła jest List do Rzymian. Należy on wraz z trzema innymi tekstami (1-2Kor i Ga) do zasadniczego trzonu piśmiennictwa Apostoła Narodów i jest podobnie jak one pismem autentycznym, czyli proto-Pawłowym.